Հիշում եմ մի քանի տարի առաջ ինչպես ընկերներիս չլսելով որոշեցի ճոխ գյուղական սեղանը թողնել ու արագ այցելել Ուշիի Սբ Սարգիս վանքի թարմ պեղված ավերակները: Արևը մի ժամից արդեն իսկ անհետանալու էր: Ես վազում էի ինչ որ անհասկանալի արահետներով ու բլուրներով տեղացիներից հարցնելով թե արդյոք ճիշտ կողմն եմ վազում թե չէ? Իմ վազքից երևի թե ոգեվորված կամ գռգված երկու հատ հսկա գամփռ շուն հանկարծակի հայտնվեցին առջևս: Որոշեցի կանգնել, քանզի շները պատրաստվում էին հարձակվելու... տեղիցս չշարժվեցի մինչև բջջային հեռախոսազանգից հետո ինձ եկան մեքենայով տարան: Սակայն անպատճառ ուզում էի տեսնել վանքը քանզի այն մի քանի լուսանկարները որոնք տեսել էի վրաս մեծ տպավորություն էին գործել: Ուշի այցելեցի հաջորդ տարի, այս անգամ մեքենայով: Ավերակները համարյա անտեսանելի էին գյուղի կողմից: Բնականաբար ոչ ճանապարհ կար, ոչ ցուցանակ, ոչ էլ պահակ: Կային միայն երկնքի տակ սփռված անհամար բեկորներ որոնք պեղվել էին հողի մեջ թաղված փլատակներից 2000ին:
